Ik zie namelijk een zwarte bal in beide ogen. Daarnaast zie ik ook wazig. M. kan ik dan ook niet heel duidelijk zien, zelfs niet als hij bij me op de borst ligt. Na de bezoekjes van de opa’s en oma’s gisteren is het vandaag tijd voor een medisch bezoekje, die van de oogarts. Ze verschuldigd zich gelijk, ze is nogal onthand zo zonder haar luxe apparatuur. Maar ik kan helaas mijn kamer nog niet af, niet eens m’n bed uit. Ze moet back-naar-de-basics om mijn oogprobleem vast te stellen. Ze is heel aardig maar ook een beetje stuntelig. Na het korte onderzoek wil ze zich even beraden. Ze verontschuldigd zich nog een keer en beloofd zo weer terug te komen.  Lees verder →

Ik heb geslapen. Hoe lang weet ik niet precies, maar ik heb geslapen. In N. zit nog geen beweging, maar onze kleine man is wakker en huilt. Er wordt zachtjes op de deur geklopt en de verpleegster komt binnen. N. wordt nu ook wakker. Het is nog vroeg, half 6. Ik zal eens kijken of je een vieze luier hebt, zegt de verpleegster. Ze verschoont onze zoon en legt hem daarna in mijn armen. Even lekker knuffelen met mama, zegt ze. Het voelt heel fijn, M. is gelijk rustig en ligt ontspannen op mijn borst. Ik laat jullie weer even alleen, zegt ze. Rond 8 uur zal het ontbijt komen en daarna worden de rondes gelopen dus krijg je controle. En dan gaan we straks ook proberen om M. aan te leggen om de borstvoeding op gang te brengen. Lees verder →

Ik word wakker in een witte ruimte. Al snel verschijnt er een hoofd boven m’n bed, een verpleegster. Het lijkt een typische scene uit een ziekenhuisserie. “Mevrouw, weet u waar u bent?” Ja, dat weet ik wel. “U bent bevallen, van een zoon.” Het gaat langs me heen en ik sluit m’n ogen weer. Lees verder →