Het is 26 augustus 2013. Vandaag is de dag, ik ga trouwen met de liefste en leukste man van de wereld. Hoewel ik voorgaande weken nergens last van had, ben ik vandaag toch nerveus. Gezonde spanning noemen ze dat dan. Trouwen doe je vaak maar 1 keer in je leven. Misschien een ouderwetse gedachte in deze tijd, maar ik geloof erin. Ik trouw in ieder geval met de intentie om oud te worden met mijn man, tot de dood ons scheidt. Daar zijn we het gelukkig samen over eens. Niets religieus, geen ringen, geen traditionele jurk, geen 300 gasten en geen tafelsetting. Gewoon een klein feestje in onze eigen tuin met naaste familie en vrienden, met een eigengemaakte lunch en drank die je zelf uit de koelkast mag pakken.

Als je me 3,5 jaar geleden had gevraagd of ik had gedacht ooit te gaan trouwen, dan had ik keihard NEE gezegd. Ik was behoorlijk boos en teleurgesteld in het leven. In 2009 stond ik namelijk al eerder op het punt om te gaan trouwen. Ik woonde destijds in Rotterdam met mijn Duitse vriend. Na 3 jaar een relatie te hebben gehad vroeg hij mij met Oud&Nieuw in München, in de tuin van zijn moeder, ten huwelijk. Blij verrast was ik. Hij kwam uit een gebroken gezin en had nauwelijks contact met zijn vader. Hij was niet bepaald positief over het huwelijk. Ik voelde me vereerd, dit moest wel betekenen dat hij echt van me hield. Misschien had ik er toen al m’n vraagtekens bij moeten zetten.
Je raadt het al, de bruiloft is er nooit gekomen. 4 dagen voor de geplande huwelijksdag liet hij me weten dat hij het niet kon, trouwen met mij. Om vervolgens ook onze hele relatie in twijfel te trekken. Boos was ik, maar vooral heel verdrietig. Alsof ik in een slechte film zat, zo’n romcom met Julia Roberts of Jennifer Aniston. Ik speelde de hoofdrol in de nieuwste roddel en had er een stempel bij voor het leven. Dit zou me m’n hele leven gaan achtervolgen, zo voelde het. En om gelijk de meest gestelde vraag te beantwoorden:  Nee, ik had het dus echt niet zien aankomen.
Einde relatie, zou je denken. Maar ik kon hem nog niet loslaten, het was te abrupt. Na een paar weken uit elkaar te zijn geweest, kwamen we weer bij elkaar. En ik deed er alles aan om er voor te zorgen dat hij bij me bleef. Dit zorgde voor veel onbegrip in mijn omgeving, maar ik was koppig en ik had dit nodig. Het was een periode die eigenlijk in het teken stond van een definitief afscheid, een soort gewenningsfase. Rond de Kerst, krap een half jaar verder, was het dan ook echt voorbij. Weer zo’n perfecte timing. Er was inmiddels iemand anders in zijn leven, al ontkende hij dat. Ik wist wel beter. Een zware periode volgde en ik moest mezelf weer zien te vinden. Ik raakte niet alleen m’n liefde kwijt, maar ook mijn huis en mijn vertrouwde omgeving. Ik moest weer opnieuw beginnen en verhuisde terug naar Brabant. Een jaar later ontdekte ik dat hij getrouwd was, mèt haar. Tja, c’est la vie.

Maar terug naar betere tijden. Ik leerde hem kennen in de kroeg, mijn aanstaande man. We hadden leuke gesprekken en van het een kwam het ander. Een nacht werd een weekend, een weekend werd een week en niet veel later trok ik bij hem in. Ik was verliefd tot over m’n oren. In het begin was mijn omgeving wat huiverig maar al snel zagen ze dat het goed zat. Dat ik al eerder op het punt had gestaan om te trouwen wist N. Dat hadden we die eerste nacht al besproken. Het voelde goed tussen ons maar N. wilde meer bevestiging. Na zo’n 2 jaar samen zijn, vroeg hij me ten huwelijk. Gewoon thuis, terwijl ik op de bank zat. Geen ring (daar ben ik niet van) maar een verlovingsvest. En mijn antwoord was volmondig JA. Mijn verleden zat me niet meer in de weg. Kort daarna kochten we een huis en stortten we ons in een grote verbouwing. Onze grote dag hadden we in de zomer gepland.

Het is maandagochtend en we zitten met onze naaste familie en getuigen in een zaaltje in het gemeentehuis. De huwelijksvoltrekking is kort maar krachtig. Als we naar buiten komen staan daar onze gasten te wachten en krijgen we een douche van zeepbellen en confetti. Samen vertrekken we naar ons huis waar we feesten met drankjes, lekker eten en een karaoke set. Het is een geweldige dag en ik voel me enorm gelukkig met mijn kersverse echtgenoot en alle lieve mensen om ons heen. So far, the best day of my life!