Als ik aan een rondje fietsen denk, dan hoor ik dit nummer van de Drentse band Skik in mijn hoofd. Degenen die de bijbehorende muziekvideo van het nummer Op Fietse kennen, zullen misschien wel begrijpen waarom. En ik heb nou eenmaal een zwak voor de mondharmonica. De schuld van m’n vader, die Neil Young en Bob Dylan er met de paplepel in goot. Die 2 waren vast ook een inspiratiebron voor frontman Daniël Lohues die na Skik solo verder ging onder zijn eigen naam.
Maar goed, deze week staat dus in het teken van de fiets. Voor het eerst hebben we de kinderzitjes uitgeprobeerd, mét kind. Eerst voorop bij papa en daarna achterop bij mama. Die tweede rit was nogal hobbelig. Ik trapte flink door met mijn elektrische fiets (ja, ook ik heb er één en hij is fantastisch) en merkte niet dat er achter mij iemand behoorlijk door elkaar werd geschud. Oeps! Gelukkig is het nogal een wilde bras en vond hij het prachtig. Maar de versnelling ging een stuk lager en ik ontwijk nu elke kuil en hobbel met souplesse. Fietsen krijgt zo weer een nieuwe dimensie voor me, gezellig met z’n 3tjes op pad. Ik ben namelijk geen echte fietser, ik haat wind (nou ja, behalve als het voor verkoeling zorgt). Als de afstand lopend haalbaar is en ik, niet geheel onbelangrijk, de tijd heb, dan loop ik veel liever. Maar van korte stukjes in de buurt en wat langere ritjes tijdens vakanties geniet ik wel. Zo zie ik ook meer van de omgeving en geniet ik van simpele dingen als de bomen en bloemen langs het fietspad en de paarden en koeien in de wei. Is het al vakantie?