Ik ben een 30er, sinds afgelopen maandag een 33er om precies te zijn. Zondag heb ik dit ‘heugelijke feit’ thuis klein gevierd met familie en vrienden en maandag met mijn 2 mannen in de dierentuin. Zo vier ik ze het liefst, verjaardagen.
Bij een jaartje ouder worden hoort vaak de terugblik (hoe was afgelopen jaar?) maar ook de vooruitblik (wat ben ik dit jaar van plan?). Bij de terugblik besefte ik me ineens heel duidelijk dat ik een 30er ben ofwel een 30 something woman. Ik ben geen meisje meer. Ik ben een vrouw, iemands partner en zelfs iemands moeder. Heel raar omdat ineens te beseffen. In Sex and The City, één van mijn favoriete series ever, wordt het thema 20 versus 30 in een aflevering onder de loep genomen. De quote is de exacte titel van de aflevering. Carrie en haar vriendinnen kijken met enige jaloezie naar de 20jarige meisjes. De hele wereld hebben ze nog voor zich en mannen zijn zeer gecharmeerd van ze.
Heb ik dat ook? Ben ik jaloers op de 20jarige meisjes? Misschien, soms. Als 20 something girl woonde ik in DE grote steden van ons land, Rotterdam en Amsterdam. Mijn leventje leek zelfs wel een beetje op SATC.  Ik ging op doordeweekse avonden op stap met vriendinnen, ging alleen naar de film op mijn vrije dag, sliep uit op zondagmorgen en kocht kleding omdat ik het leuk vond en niet omdat ik het nodig had. Mis ik dat? Soms, misschien. Als dertiger ben ik nu gesetteld, zoals dat zo mooi heet. Ik ga zelden meer het huis uit op een doordeweekse avond, naar de film ga ik hooguit 1x per jaar, uitslapen is er niet meer bij (al mag ik niet klagen met een zoon die tussen 7 en half 8 van zich laat horen) en ik ben een challenge aangegaan om een jaar lang alleen maar 2e hands kleding te kopen. Als ik dan SATC voorbij zie komen of Nederlandse series/films die zich in Amsterdam afspelen (Rotterdam wordt zelden als achtergrond gebruikt, vraag maar aan Martin Waardenberg), denk ik wel met weemoed terug aan m’n leventje als 20jarige. Op elke hoek van de straat gebeurde er wel wat; een café, restaurant, winkel, supermarkt of sportclub. Je hoefde je eigenlijk nooit te vervelen, er was altijd wel iets open, ergens een optreden, er gebeurde altijd wel wat. En had je zin in een zak chips midden in de nacht, dan ging je langs de avondwinkel.
Nu zit ik in het Brabantse land, onder de rivieren. De dichtstbijzijnde bioscoop is 20 km verderop, er is geen tram-, metro- of treinstation, de avondwinkel kennen ze hier niet en de cafés worden doordeweeks bevolkt door vaste stamgasten (lees dronkenlappen). Vind ik dat erg? Nee, ik vind het eigenlijk wel prima zo. Elke leeftijdsfase heeft zo z’n charme. Ik ben graag thuis ’s avonds, geniet van het avondritueel met m’n zoontje en manlief, lees graag een boek of tijdschrift, kijk Heel Holland Bakt én The Great British Bake Off, werk wat aan m’n blog, freubel wat. Saai? Misschien, soms. Maar ik ben blij met m’n 30 something leventje en ik geniet des te meer van alle uitjes die ik wel onderneem. En die hoeven niet perse meer ’s avonds of ’s nachts plaats te vinden om heel tof te zijn. En die 20 something meisjes? Ik stoot m’n man aan als er weer een mooi exemplaar voorbij komt, je kunt er maar beter samen van genieten toch?