Jawel, daar ligt ie dan. De oproep van het bevolkingsonderzoek voor een uitstrijkje. Dit is nu al één van de hoogtepunten van mijn 30^ste levensjaar. NOT! Sinds ik in Amsterdam enkele jaren geleden eens helemaal binnenste buiten ben gekeerd vanwege ernstige menstruatieklachten met flauwvallen tot gevolg, raak ik van alle onderzoekjes in dit gebied bij voorbaat al lichtelijk in paniek. Met grote dank aan de mannelijke gynaecoloog die het onderzoek in Amsterdam samen met zijn coassistente uitvoerde. Geen fijne ervaring, op z’n zachtst uitgedrukt. De conclusie was daarentegen zeer bevredigend: beter op je eten letten, meisje. Knap ook, want er werd geen één vraag gesteld over mijn eetpatroon (die was overigens best gezond op dat moment). Maar hier moest ik het dan mee doen. En bedankt! Mijn menstruatie en ik zijn sindsdien nog steeds geen beste vrienden en de dosis pijnstillers is sindsdien dan ook alleen maar opgeschroefd.

Ik besluit om er een symbolische gebeurtenis van te maken en plan het uitstrijkje op Oudejaarsdag 2013. Ik ben tenslotte vrij en ach, ik heb ook niets beters te doen. Bovendien ben ik er dan in het oude jaar vanaf en hoef ik het in het nieuwe jaar niet voor me uit te schuiven. Zo gezegd zo gedaan. Met zweet in m’n handen en een bonkend hart in m’n keel meld ik me bij de praktijkassistente. Ik vertel over m’n fobie en gelukkig is ze heel lief voor me. Het valt me achteraf eigenlijk best mee en op weg naar huis trakteer ik mezelf op een gebakje, die heb ik wel verdiend.

Een paar weken later volgt de uitslag per post. Ik schrik: PAP 2, enkele cellen van het uitstrijkje zien er anders uit dan normaal, de afwijking is echter niet duidelijk. Het advies is om na 6 maanden weer een uitstrijkje te doen en in de meeste gevallen is de uitslag dan weer normaal. In de meeste gevallen lees ik, maar in mijn hoofd maalt het woord baarmoederhalskanker. Een half jaar geleden is bij mijn zus borstkanker geconstateerd en de schrik zit er dan ook goed in. We zitten er zeg maar middenin. Ik bel de huisarts om uitleg en spreek mijn ongerustheid uit. Bovendien heb ik een zwangerschapswens, dus wat betekent dit nu. De huisarts legt uit dat het standaard is om het uitstrijkje na 6 maanden te herhalen en in die periode is het niet aan te raden om zwanger te worden. Mocht ik namelijk wel zwanger zijn, dan kan het uitstrijkje niet worden uitgevoerd en weten we dus ook niet of de afwijking niet meer aanwezig is. Hoe dan ook, 6 maanden onzekerheid trek ik niet. De huisarts begrijpt het gelukkig en ik mag het uitstrijkje na 3 maanden laten herhalen. Ik wil dat niemand van deze uitslag afweet, behalve N. Mijn familie ongerust maken over iets wat misschien of eigenlijk zeer waarschijnlijk niets is, dat ga ik niet doen. Zich zorgen maken om mijn zus en haar bijstaan in deze moeilijke tijd lijkt me meer dan genoeg.

3 maanden gaan langzaam maar toch ook weer snel voorbij. Sinds het uitstrijkje ben ik niet meer ongesteld geworden, dus dat zwanger worden zat er zo ie zo niet in. Ik ben natuurlijk weer gespannen als ik me meld bij de praktijkassistente maar het valt ook deze keer mee. Straks ga ik het nog leuk vinden. In ieder geval wel handig als ik straks wat minder panisch ben over ingreepjes in dit gebied mocht ik straks zwanger zijn. De baby zal er toch langs die kant uit moeten. De uitslag volgt gelukkig snel: PAP 1, alles is goed. Wat ben ik opgelucht!