Elke moeder of eigenlijk elke ouder kent dit gevoel wel (tenzij je het syndroom van Münchhausen by proxy hebt, ja sorry helaas bestaan er dit soort nare mensen of moet ik ziektes zeggen). Het gevoel van: laat mij alsjeblieft ziek zijn maar niet mijn kind.
Onze kleine man is dus ziek. Op aanraden van een van de leidsters op het kinderdagverblijf werden we anderhalve week geleden geadviseerd om naar de huisarts te gaan vanwege mogelijke spruw want zijn tong was wat wit uitgeslagen. Huh? Dat krijgen toch alleen hele jonge baby’s? Dat dacht ik dus ook maar blijkbaar kan iedereen het krijgen, zelfs volwassenen. De huisarts bevestigde het vermoeden van de leidster. En hoewel onze zoon op dat moment nergens last van blijkt te hebben en z’n vrolijke zelf was, moesten we toch starten met medicijnen om deze schimmel te bestrijden.
Van vrolijke, hongerige dreumes verandert onze zoon binnen een paar dagen in een zielig hoopje dat geen eetlust meer heeft en braakt. En erger nog, de spruw lijkt er niet minder op te worden. Dus weer een tripje naar de huisarts. Goed dat we gekomen zijn, het medicijn blijkt namelijk niet zijn werking te doen en lijkt de spruw alleen maar kwaad te hebben gemaakt. Het zit nu ook in zijn slokdarm en deze klachten zijn dan ook typisch voor een hardnekkige spruw. Dus een nieuw recept en dan zou het na een paar dagen toch echt beter moeten gaan. Licht geïrriteerd verlaten we de spreekkamer. Hadden ze dit middel dan niet gelijk kunnen voorschrijven? Sorry, maar in zo’n geval waarbij je kind zich alleen maar slechter gaat voelen moet de huisarts het gewoon ontgelden. Artsen horen je kind beter te maken en niet zieker. En als het om de gezondheid van je kind gaat, heb je wat mij betreft dan ook een vrijbrief om af en toe even flink onredelijk te zijn.
Ik zou het zo allemaal overnemen van m’n zoontje, geef mij maar die spruw. Laat mij maar niets eten of binnen kunnen houden (ook al vind ik overgeven echt één van de verschrikkelijkste dingen op aarde). Mijn kleine man was mijn houvast na de bevalling en nog ver daarna, eigenlijk zelfs tot dit moment aan toe. Ik was een puinhoop maar hij deed het zo goed. Dat is het enige wat je wil als moeder en als ouder, dat je kindje gezond is. Zo lang het goed gaat met hem, doet de rest er eigenlijk niet toe. Dat klinkt misschien wat eng en alsof ik mijn geluk volledig laat afhangen van mijn zoontje. Maar ik denk dat veel ouders zich er wil in kunnen herkennen. Ik heb dan ook ontzettend veel respect voor ouders met een ernstig ziek kind, een kind dat vaste klant is in het ziekenhuis. Ouders die zich het liefst zouden willen opsluiten in de slaapkamer, zich willen verstoppen onder de dekens en willen huilen tot er geen tranen meer zijn. Dat zou namelijk mijn eerste gedachte zijn. Maar die optie is er niet, je hebt geen keuze en moet er zijn voor je kind en soms ook nog de rest van je gezin. Wat ben ik dan toch een watje en een aansteller om me zo zorgen te maken over een redelijk onschuldige en goed te bestrijden schimmel. Zo’n overbezorgde moeder die haar weekendje weg laat schieten om bij haar zieke zoontje te zijn omdat ze zich anders toch niet op haar gemak voelt. Maar ik weet niet beter en kan het ook niet anders, zo ben ik nu eenmaal.
Ik hoop dat mijn zoontje een mooi en lang leven mag leiden, in goede gezondheid. En dat hij altijd de weg in het ziekenhuis moet vragen in plaats van uit zijn hoofd kent.