Zondagmorgen, 30 november 2014. Ik maak ontbijt en N. wordt boven ook langzaam wakker. Ik haal de zwangerschapstest tevoorschijn en leg deze klaar op het aanrecht. Met m’n bekertje loop ik naar de wc. Bekertje? Ja, ik blijk niet zo’n ster te zijn in gericht plassen over staafjes. Dus bespaar ik me een hoop irritatie in de vroege morgen (voor wie het niet weet, ochtendurine is het meest betrouwbaar bij een zwangerschapstest) en pak ik een bekertje. Wees gerust, visite serveer ik hun drankjes niet in dit bekertje. Alhoewel, alleen ongewenst bezoek (Sorry, slechte grap).

Het is een routineplasje, dus ik leg de test op het aanrecht en ga verder met het ontbijt. Ik verwacht er niets van. M’n menstruatie is namelijk zo onregelmatig dat ik het vermoeden heb dat wij (of eerder gezegd ik) hulp nodig zullen gaan hebben met zwanger worden. Na onze trouwdag in augustus vorig jaar ben ik gestopt met de pil, lekker burgerlijk. Die pil slik ik al sinds m’n 15e, o.a. omdat ik zo’n onregelmatige menstruatie had. Niet echt handig voor een puber. Tot december wordt ik ‘het’ netjes elke maand. Maar in januari gebeurd er niets en ook in februari niet. Tot juli zelfs helemaal niets. De afspraak met de gynaecoloog staat al gepland maar dan wordt ik toch ongesteld (zul je net zien) op vakantie. Dus zeg ik de gynaecoloog af. Maar vervolgens gebeurd er weer 2 maanden niets. Dus toch maar weer een nieuwe afspraak, in december.

Ik kijk naar de test. Huh? Ik knipper een keer. Hij is positief, dus dan ben ik nu zwanger. Nu! Ik roep N. We staren samen naar de test en pakken de beschrijving er nog een keer bij. Ja, volgens de test ben ik toch echt zwanger. We zijn blij, maar het voelt ook heel onwerkelijk. Alsof het eigenlijk niet waar kan zijn. Ik doe nog een test, eentje die ook aangeeft hoeveel weken je ongeveer zwanger bent. Volgens deze test ben ik ook zwanger, 3+ weken zegt het kleine schermpje. Een 3e test doen lijkt me overbodig, ik geloof het wel maar wil natuurlijk het liefst een bewijs in de vorm van een echo waarop ons kindje te zien is of in ieder geval een kloppend hartje horen. Voel ik me zwanger?, vraag ik me af. M’n bh’s passen niet zo goed meer en ik ben de afgelopen weken best moe, maar dat heb ik dus niet gekoppeld aan een mogelijke zwangerschap. Ik heb gewoon alcohol gedronken tijdens feestjes en een familieweekend (geen flessen, maar toch). Als ik ook maar een vermoeden had gehad, dan had ik dat echt niet gedaan, zelfs geen glaasje. Ik sta er maar niet te lang bij stil.

Maar ok, en nu? Ik denk graag praktisch. Wat is nu de volgende stap? Gelukkig is daar het wereldwijde web en vul ik mijn zoekopdracht in. Ik moet de huisarts bellen en op de hoogte stellen van mijn zwangerschap. Maar het is zondag en dit valt vast niet onder de categorie noodgevallen. Ik zal dus moeten wachten tot morgen. Shit! Dat is moeilijk voor deze controlfreak, ik wil weten waar ik aan toe ben. Maar ja, er zit niet anders op dan er nog een nachtje over te slapen. Het wordt een doodgewone, luie zondag met een baby in m’n achterhoofd, uh buik.