Deze week plaatse ik een beladen dagboekfragment en ontving daarop veel lieve reacties. Zelfs van mensen die ik helemaal niet ken. Ik was er wat door overdonderd. Maar daarna ging ik (weer) nadenken over de situatie en mijn gedrag. Ik weet van 2 naaste bronnen dat er hele wisselende reacties zijn op heftige gebeurtenissen in het leven (verlies, ziekte, etc.). Hoe ga je om met iemand die zo’n heftige tijd doormaakt? Met iemand die ernstig ziek is? Met iemand die een naaste verloren heeft? Sommige mensen verrassen je in hun gedrag en andere stellen je zwaar teleur. Mensen die zich geen houding weten te geven en daardoor de situatie negeren, zichzelf niet laten zien of horen. Of mensen die vinden dat het nu toch wel weer tijd is om je leven te pakken, dat je genoeg gerouwd hebt. Mensen die niet (meer) vragen hoe het gaat, mensen die alleen maar kunnen praten over zichzelf en hun eigen ellende (of die van de buurman, collega, hond, etc.), mensen die onmogelijke dingen van je vragen. Ik kan zo een paar anekdotes opsommen die mijn haren overeind doen laten staan. Hoe durf je?, denk ik dan.
En zo kom ik dan ook bij deze quote, die overigens van de Dalai Lama himself is. Hebben deze mensen een gebrek aan compassie? Aan empathie? Zo zwart wit is het misschien wel niet. Misschien heeft het te maken met levenservaring. En misschien ook wel met zelfbescherming. Of misschien hebben ze echt werkelijk geen idee hoe hun gedrag overkomt op anderen (zeer waarschijnlijk omdat niemand ze daar ooit op heeft gewezen). Als ik bij mezelf te rade ga dan ben ik ook niet altijd even tactisch, is mijn gedrag in deze situaties ook niet altijd smetteloos geweest en zal het ook niet zijn. Maar ik denk wel aan die ander, die persoon in die lastige situatie. En ik probeer te bedenken waardoor ik het voor die persoon iets draaglijker kan maken. Beïnvloedt dat dan niet mijn eigen geluk? Word ik niet meegezogen in de ellende van iemand anders? Eerlijk? Ja, ik huil soms om de ellende van iemand anders. Geniet ik daardoor minder van mijn eigen leven? Nee, ik leer hierdoor mijn leven juist meer te waarderen. Dus stuur dat appje, kaartje of bloemetje, wees die schouder. Of zoals de Dalia Lama het zou zeggen: If you want others to be happy, practice compassion. If you want to be happy, practice compassion.