Ik ben over de helft, 25 weken zwanger om precies te zijn. Mijn do-date is 29 juli, dus midden in de zomer. Op vakantie met een hoogzwangere buik lijkt me niet zo’n goed plan, dus hebben we in april een midweekje geboekt in een bekend vakantiepark. Sinds een week heb ik best wel wat last van m’n onderbuik, maar dat mag de pret niet drukken. We maken elke ochtend gebruik van een heerlijk ontbijtbuffet, zwemmen in het subtropisch zwemparadijs tussen kersverse ouders en hun kroost, bezoeken een stadje, maken mooie foto’s van m’n buik, maar rusten ook vooral lekker uit (al ligt er geen bank zo lekker als thuis).  De pijn in m’n buik blijft alleen erg aanwezig en ik kan niet lang lopen of staan. Ik neem me voor de huisarts even te bellen als we weer thuis zijn.

Als zwangere is het soms heel lastig om in te schatten wanneer je aan de bel moet trekken als je je niet lekker voelt of ongemakken ervaart. En zeker als je voor de eerste keer zwanger bent, alles is nieuw. Daar draagt het beeld dat in de media wordt geschetst ook niet aan bij, zwanger zijn is net als je menstruatie: one happy period. Je mag jezelf zeer gelukkig prijzen als dat inderdaad 9 maandenlang zo is maar de werkelijkheid is voor een grote groep vrouwen toch heel anders. En natuurlijk heb je het allemaal maar al te graag over voor je wondertje, maar het is niet altijd even prettig. Zwangerschap is geen ziekte maar je kunt wel behoorlijk ziek worden tijdens je zwangerschap. Mijn tip: vertrouw op je eigen intuïtie. Voelt het niet goed of maak je je zorgen? Vraag om een extra controle bij je verloskundige of maak een afspraak bij je huisarts. Zij kunnen je gerust stellen of het signaleren als er echt een serieus probleem is en dan kun je er maar beter op tijd bij zijn. 

Na overleg met de huisarts wordt m’n urine getest op een blaasontsteking. De test is positief, ik krijg een kuur en ondertussen wordt m’n urine nog iets langer op kweek gezet. Een paar dagen later krijg ik de uitslag. Ik heb een bacterie: de GBS bacterie ofwel Groep B Streptokokken. Het is niet ernstig, zegt de assistente, maar je moet het wel even met je verloskundige bespreken. M’n volgende controle is gelukkig al snel maar ik kan het toch niet laten om even op het wereldwijde web te speuren. Zo onschuldig als de assistente me deed geloven is de bacterie nou ook weer niet.
De belangrijkste feiten over de GBS bacterie:
> 1 op de 5 vrouwen (20%) draagt de bacterie bij zich in de vagina, baarmoedermond of darmen
> Ongeveer de helft van deze vrouwen geeft de bacterie door aan hun kind tijdens de bevalling, 10% van alle pasgeboren baby’s raakt dus besmet met GBS
> 1 op de 1000 baby’s wordt ziek door de infectie, de bacterie dringt dan het lichaam binnen
> Besmetting kan plaatsvinden in de baarmoeder (wanneer de vliezen breken), tijdens de bevalling of na de geboorte (meestal na een week maar kan zelfs tot 12 weken)

Waar ik zelf vooral naar op zoek ben is natuurlijk het worst-case-scenario: wat als mijn kindje geïnfecteerd raakt door de GBS? Hoe merk je dat en wat zijn de gevolgen? En hoe kan een infectie worden voorkomen? Een GBS infectie kan namelijk  zorgen voor een bloedvergiftiging, longontsteking of hersenvliesontsteking bij je pasgeboren kindje. Vrij heftig om te lezen.
Eén van de belangrijkste symptomen is een afwijkende ademhaling: snel, onrustig, ademstilstanden en kreunen.
Op de website van OGBS (Ouders Groep B Streptokokkenpatiënten) lees ik verhalen van ouders en kijk ik wat filmpjes. De verhalen zijn heftig: ouders met kinderen die een serieuze afwijking hebben overgehouden aan de infectie maar ook ouders waarvan het kindje is overleden. Wat me opvalt is dat het moeders zijn die niet wisten dat zij drager waren van de GBS bacterie. Dat stelt me toch wat gerust. Ik weet dat ik drager ben dus daar kan ik m’n voordeel mee doen, er kunnen maatregelen worden genomen. Ik neem me voor me niet druk te maken, eerst maar eens afwachten wat de verloskundige te zeggen heeft.

Vanaf nu ben je medisch, zegt de verloskundige en ze legt ons duidelijk uit wat het protocol is nu ik draagster ben van de GBS bacterie. De bacterie is bij mij teruggevonden in de urine en dit betekent dat er sprake is van een zware kolonisatie; er zijn dus zoveel bacteriën aanwezig dat ze een urineweginfectie hebben veroorzaakt. Dit is een risicofactor en het advies is dan ook een antibiotica infuus aan te leggen tijdens de bevalling. Hiermee wordt de kans op een infectie bij de baby sterk verkleind. Waarschijnlijk zullen we na de bevalling nog 2 dagen in het ziekenhuis moeten blijven zodat ons kindje nog even extra in de gaten kan worden gehouden. Ik schrik een beetje en dan eigenlijk vooral van het infuus. Bloedprikken is geen hobby van me en een infuus is dat in het kwadraat. Maar goed, het duurt nog even, geen paniek. Het betekent verder ook dat ik vanaf 36 weken niet meer naar de verloskundige zal gaan voor controle maar wordt overgedragen aan het ziekenhuis.
N. en ik hadden min of meer al besloten dat ik in het ziekenhuis zou gaan bevallen, ook als daar geen medische reden voor was. Het geeft N. vooral rust, mocht er iets fout gaan dan zijn we op de juiste plek en hoeven we niet halsoverkop naar het ziekenhuis. Zelf vind ik het ook wel een fijn idee, ik hoor de laatste tijd alleen maar verhalen over thuisbevallingen die uiteindelijk toch in het ziekenhuis eindigen. We volgen dan ook graag het advies op.
Nonchalant laat ik de verloskundige nog even mijn benen zien omdat ik wat last heb van spataderen. Ze verwijst me direct door naar de huisarts want het ziet er serieus uit. Ok, vandaar dat ik dus zo’n last had van m’n benen de afgelopen tijd. Met steunkousen wordt erger voorkomen, zegt ze, en het verlicht de pijn. De GBS is even uit m’n hoofd, op naar het volgende project: een paar charmante steunkousen.