Ik zie namelijk een zwarte bal in beide ogen. Daarnaast zie ik ook wazig. M. kan ik dan ook niet heel duidelijk zien, zelfs niet als hij bij me op de borst ligt. Na de bezoekjes van de opa’s en oma’s gisteren is het vandaag tijd voor een medisch bezoekje, die van de oogarts. Ze verschuldigd zich gelijk, ze is nogal onthand zo zonder haar luxe apparatuur. Maar ik kan helaas mijn kamer nog niet af, niet eens m’n bed uit. Ze moet back-naar-de-basics om mijn oogprobleem vast te stellen. Ze is heel aardig maar ook een beetje stuntelig. Na het korte onderzoek wil ze zich even beraden. Ze verontschuldigd zich nog een keer en beloofd zo weer terug te komen. 
Het borst voeden gaat nog steeds niet lekker en ze begeleiden me nu tussendoor ook met kolven. Het is best frustrerend, want ook daar zit nog geen schot in. Maar ik wil dat dit slaagt, ik wil iets kunnen doen voor mijn zoon, dus bijt ik me erin vast. Voorlopig krijgt M. nog bijvoeding, een taak voor papa.
Daar is ze weer, de oogarts. Ik ben een bijzonder geval, daar begint ze mee. Mijn netvlies heeft losgelaten door het vele vocht in mijn hoofd. Daardoor zie ik die zwarte ballen en daardoor zie ik ook wazig. Ze noemt een percentage van vrouwen wereldwijd die hetzelfde hebben meegemaakt, heel klein, en in Europa slechts enkele gevallen. Fijn, denk ik, heb ik weer. Maar, zegt ze, in bijna alle gevallen is het zicht binnen 3 maanden 80 tot 100% hersteld. Dat is in ieder geval heel goed nieuws. Zonder haar hightech apparatuur kan ze er nu nog niet veel over zeggen. Zodra ik dan ook enigszins wat opgeknapt ben, wil ze me heel graag op haar eigen afdeling zien. Zo kan ze een betere prognose maken. Ze zal in overleg met de gynaecoloog alvast een afspraak inplannen.
Vandaag is het verder een rustige dag. Vanochtend is mijn schoonzus langs geweest om even te knuffelen en vanmiddag mijn zus, zwager en nichtje. Al voel ik me nog verre van goed, het is fijn om toch wat afleiding te hebben en ik wil M. natuurlijk ook maar wat graag showen aan de familie.
De pijn aan m’n litteken valt mee, ik heb meer last van de katheter en de naweeën. Ik verlies vandaag ook ontzettend veel vocht, ‘de zak’ is al enkele keren geleegd en zat zelfs zo vol dat de inhoud deels over de vloer eindigde. Niet zo leuk voor de verpleging, maar ik heb daar helaas geen controle over. Gelukkig konden ze er zelf wel om lachen. Het zijn zo ie zo allemaal schatten en erg begaan met ons.
In de avond kijken we nog wat tv, N. installeert zich weer op de slaapbank en zo gaan we onze 4e nacht ziekenhuis in. Ik hoop dat deze iets beter verloopt dan de vorige, want toen was ik toch een beetje in paniek. Mijn magnesiuminfuus gaat namelijk piepen als deze vervangen moet worden en normaal gesproken komt er dan vrij snel een zuster die dat doet. Alleen afgelopen nacht kwam er niemand, kreeg ik N. niet wakker en kon ik niet bij mijn afstandsbediening met de noodknop. Ik heb me nog nooit zo hulpeloos gevoeld. Uiteindelijk werd het alarm wel opgemerkt door de verpleging, maar niet iedereen mag zo’n infuus vervangen. Dus duurde het nog wat langer voor het gepiep stopte. En mijn 2 mannen? Die sliepen gewoon overal doorheen, dat dan weer wel.