Ik zie namelijk een zwarte bal in beide ogen. Daarnaast zie ik ook wazig. M. kan ik dan ook niet heel duidelijk zien, zelfs niet als hij bij me op de borst ligt. Na de bezoekjes van de opa’s en oma’s gisteren is het vandaag tijd voor een medisch bezoekje, die van de oogarts. Ze verschuldigd zich gelijk, ze is nogal onthand zo zonder haar luxe apparatuur. Maar ik kan helaas mijn kamer nog niet af, niet eens m’n bed uit. Ze moet back-naar-de-basics om mijn oogprobleem vast te stellen. Ze is heel aardig maar ook een beetje stuntelig. Na het korte onderzoek wil ze zich even beraden. Ze verontschuldigd zich nog een keer en beloofd zo weer terug te komen.  Lees verder →

Ik heb geslapen. Hoe lang weet ik niet precies, maar ik heb geslapen. In N. zit nog geen beweging, maar onze kleine man is wakker en huilt. Er wordt zachtjes op de deur geklopt en de verpleegster komt binnen. N. wordt nu ook wakker. Het is nog vroeg, half 6. Ik zal eens kijken of je een vieze luier hebt, zegt de verpleegster. Ze verschoont onze zoon en legt hem daarna in mijn armen. Even lekker knuffelen met mama, zegt ze. Het voelt heel fijn, M. is gelijk rustig en ligt ontspannen op mijn borst. Ik laat jullie weer even alleen, zegt ze. Rond 8 uur zal het ontbijt komen en daarna worden de rondes gelopen dus krijg je controle. En dan gaan we straks ook proberen om M. aan te leggen om de borstvoeding op gang te brengen. Lees verder →

Ik word wakker in een witte ruimte. Al snel verschijnt er een hoofd boven m’n bed, een verpleegster. Het lijkt een typische scene uit een ziekenhuisserie. “Mevrouw, weet u waar u bent?” Ja, dat weet ik wel. “U bent bevallen, van een zoon.” Het gaat langs me heen en ik sluit m’n ogen weer. Lees verder →

Terwijl bij mij het licht uit gaat is bij N. het licht fel aan. Hij is bij de geboorte aanwezig en op mijn verzoek vertelt hij zijn verhaal. Lees verder →

Het is maandagochtend en de eerste controle zit er alweer op. Tot nu toe lijkt ons kindje helemaal nergens last van te hebben. Genoeg beweging en een goede hartslag. Ik voel me ook nog steeds redelijk, wel wat vermoeid. Maar ja, ik heb dan ook 2 gebroken nachten achter de rug. Het klinkt misschien heel gek, maar ik maak me op dit moment eigenlijk helemaal geen zorgen over de baby. Ook niet om mezelf trouwens. En ook al wordt me toch regelmatig ingeprent dat ik echt ziek ben, zo ziek voel ik me niet. Ik lig wel de hele tijd op bed en ben sinds de opname niet van mijn kamer geweest. Het eten is hier trouwens erg goed geregeld, volop keuze en ook nog lekker. En op mijn afstandsbediening zit zelfs een speciale knop voor de roomservice, niet te verwarren met de knop voor hulp. Nog voor het ontbijt krijg ik weer een controle en wordt er ook weer bloed geprikt. Het ballonnetje wordt er uitgehaald, zo’n 2 cm ontsluiting. Ik mag nu rustig gaan eten en straks als de rondes gedaan zijn, gaan ze m’n vliezen breken. Geen idee hoe ze dat gaan doen, best spannend. Door het magnesiuminfuus lijkt het alsof ik soms in brand sta, best een gemeen goedje. Maar de tv en N. bieden wat afleiding.
Voor ik het weet is ze er alweer, de verloskundige. De bloeduitslagen zijn binnen en m’n waardes gaan toch wat achteruit. De Pre-eclampsie is overgegaan in het HELLP-syndroom. Er zal vandaag nog vaker getest gaan worden, meer bloedprikken dus. Jeeh! Lees verder →

Het is stil en leeg op de parkeerplaats van het ziekenhuis, maar het is dan ook zondagmorgen 8.00 uur. We parkeren bij de ingang en daar staan we dan in de lift; N. en ik en het blauwe teiltje. Aangekomen op het Moeder & Kindcentrum worden we gelijk opgevangen door 2 verpleegsters en naar een kamer begeleid. Ze hebben na het telefoontje van N. al een vermoeden maar testen moeten dat eerst bevestigen. Lees verder →

Het is juli en we hebben er net een paar bloedhete dagen opzitten. Ik trek het slecht en probeer me zo rustig mogelijk te houden. N. heeft een hele opstelling voor me gemaakt in de tuin in de schaduw. Ik voel me alleen net een walrus en kom amper meer omhoog als ik lig. Dus verhuis ik mezelf maar naar binnen op de bank. M’n benen zijn erg opgezet en doen pijn, m’n voeten zijn onherkenbaar. Lees verder →

Ik ben over de helft, 25 weken zwanger om precies te zijn. Mijn do-date is 29 juli, dus midden in de zomer. Op vakantie met een hoogzwangere buik lijkt me niet zo’n goed plan, dus hebben we in april een midweekje geboekt in een bekend vakantiepark. Sinds een week heb ik best wel wat last van m’n onderbuik, maar dat mag de pret niet drukken. We maken elke ochtend gebruik van een heerlijk ontbijtbuffet, zwemmen in het subtropisch zwemparadijs tussen kersverse ouders en hun kroost, bezoeken een stadje, maken mooie foto’s van m’n buik, maar rusten ook vooral lekker uit (al ligt er geen bank zo lekker als thuis).  De pijn in m’n buik blijft alleen erg aanwezig en ik kan niet lang lopen of staan. Ik neem me voor de huisarts even te bellen als we weer thuis zijn. Lees verder →

Het is februari. Volgens de statistieken ben ik nu 4 maanden zwanger. Carnaval staat voor de deur en als Brabantse kom je daar moeilijk onderuit. Ik voel me goed en heb besloten 1 dagje te gaan. Carnaval zonder alcohol, dat wordt nog wat. De muziek begin ik vaak pas na een paar eigengemaakte mixjes te ‘waarderen’. Bier en wijn vind ik namelijk smerig, dus neem ik elk jaar mijn eigen drank mee. Bessenjenever, rum, whisky, als het maar te combineren is met cola of 7up. Verdienen de kroegen tenminste nog iets aan me. Lees verder →

Zondagmorgen, 30 november 2014. Ik maak ontbijt en N. wordt boven ook langzaam wakker. Ik haal de zwangerschapstest tevoorschijn en leg deze klaar op het aanrecht. Met m’n bekertje loop ik naar de wc. Bekertje? Ja, ik blijk niet zo’n ster te zijn in gericht plassen over staafjes. Dus bespaar ik me een hoop irritatie in de vroege morgen (voor wie het niet weet, ochtendurine is het meest betrouwbaar bij een zwangerschapstest) en pak ik een bekertje. Wees gerust, visite serveer ik hun drankjes niet in dit bekertje. Alhoewel, alleen ongewenst bezoek (Sorry, slechte grap). Lees verder →