Het was weer even stil hier. Dit keer niet vanwege een vakantie maar omdat ik er gewoon echt geen energie voor had. Maar er is wel veel gebeurd, good and bad. Er werd weer een prachtig kindje geboren bij naaste vrienden, m’n zoontje had z’n eerste tand door z’n lip, manlief en ik vierden onze leren bruiloft (3 jaar gelukkig getrouwd), ik yogade samen met een vriendin in een boekenwinkel (heel speciaal), mijn oudste nichtje mocht een poesje uitkiezen in de zwerfkattenopvang, de muggenbeet van mijn man transformeerde in een vervelende slijmbeursontsteking en een goede vriend bracht helaas heel vervelend nieuws over z’n vader (weer die rotziekte).
Tussen deze bedrijven door was ik erg moe en zakte ik door een nare gebeurtenis nog wat dieper weg. Uit het veld geslagen, zo voelde het. Al snel maakte dat gevoel plaats voor boosheid. En zoals ik muziek heb die me opvrolijkt of ontspant, zo heb ik ook muziek waarin ik helemaal op kan gaan in die boosheid. En boos was ik, op mensen die alles alleen maar uit hun eigen perspectief willen zien. Sinds ik, dit klinkt heftiger dan het is, een chronische ziekte heb merk ik dat mensen snel klaar staan met adviezen maar helaas ook veel aannames doen. Bijvoorbeeld dat medicijnen je klachten volledig oplossen. Of dat je een jaar na je zwangerschap toch wel weer volledig hersteld moet zijn. En deze is mijn favoriet: dat je zo moe bent omdat je niet doet waar je passie ligt. Grrrrrrrrrrrr.
Het nummer The Remedy van Puscifer weet er wel raad mee. De frontman van de band was al een ‘bekende’ van me, met zijn andere bands Tool en A Perfect Circle wist James Maynard Keenan me al te raken. En nu flikt ie het weer. In de bus op weg naar m’n werk schreeuw ik in mezelf geruisloos mee en wees gerust, daar blijft het ook bij. Ik ben verder namelijk een heel vredelievend mens met, gelukkig, veel lieve mensen om me heen die wel begripvol zijn. Maar deze is even voor al die je-weet-wels. “You speak like you have never been, smacked in the f*cking mouth…..That’s OK, we have the remedy.” BOKS!