Het is februari. Volgens de statistieken ben ik nu 4 maanden zwanger. Carnaval staat voor de deur en als Brabantse kom je daar moeilijk onderuit. Ik voel me goed en heb besloten 1 dagje te gaan. Carnaval zonder alcohol, dat wordt nog wat. De muziek begin ik vaak pas na een paar eigengemaakte mixjes te ‘waarderen’. Bier en wijn vind ik namelijk smerig, dus neem ik elk jaar mijn eigen drank mee. Bessenjenever, rum, whisky, als het maar te combineren is met cola of 7up. Verdienen de kroegen tenminste nog iets aan me. We starten deze zondag om 11 uur ’s ochtends, het legendarische pyjamabal waar befaamde (of beruchte) gehaktballen worden geserveerd. De lucht is verschrikkelijk en ik heb niet eens een kater. Ik ruik trouwens sinds m’n zwangerschap echt alles, ik lijk wel een speurhond. Niet echt fijn als bepaalde geuren je normaal gesproken al misselijk maken, dat is nu dus verdrievoudigd. Rond etenstijd hou ik het voor gezien, ik ben moe en de pakjes appelsap komen inmiddels m’n neus uit.

Deze periode beleef ik m’n zwangerschap met een dubbel gevoel. De angst die ik vooral de eerste maanden met regelmaat heb ervaren, namelijk dat ik ons kindje kan verliezen, wordt helaas voor iemand in mijn naaste omgeving werkelijkheid.

Vlak voor de Kerst vorig jaar heb ik een etentje met m’n oude voetbalteam, 8 dames en 2 heren (de trainer en de leider). We spelen al een tijdje niet meer, maar we plannen jaarlijks nog steeds een weekend weg en komen tussendoor ook bij elkaar met etentjes en op feestjes. Vlak voor het etentje heeft één van de dames bekend gemaakt dat ze zwanger is. Het is verleidelijk, maar ik hou nog even m’n mond. Eerst de naaste familie verrassen met Kerst, de rest komt wel na de 12 weken echo.
Een aantal weken later blijkt nog iemand uit het team zwanger te zijn, mijn zwangerschap is inmiddels al bekend. We zijn rond dezelfde tijd uitgerekend, grappig! De zwangerschap verloopt voor haar helaas minder leuk en het is ook niet voor niets dat ze het vrij lang voor zich heeft gehouden. De uitslagen van de nekplooimeting en de combinatietest zijn niet goed en er is een vermoeden voor een serieuze afwijking. Wat heb ik met haar te doen.

Na een periode van veel onzekerheid met soms een sprankje hoop, komt er heel verdrietig nieuws. De afwijking is zodanig dat haar kindje geen menswaardig bestaan zal kunnen leiden en er is zelfs een grote kans dat het kindje maar zeer kort zal leven na de geboorte. De keuze die zij en haar man moeten maken is onmenselijk en is ook eigenlijk geen keuze te noemen. Haar zwangerschap zal kort voor de 20 weken worden afgebroken.

Op 25 februari bevalt ze van haar mooie dochtertje die op datzelfde moment ook overlijdt. 225 gram en 22 cm, piepklein maar een heel compleet mensje. Een maand later gaan we met het team bij haar op bezoek. Na een ongemakkelijk begin komen we los en wordt er gekletst en af en toe zelfs gelachen. Ze ogen sterk, zij en haar man. Ze hebben een speciaal boek gemaakt om het korte leven van hun dochtertje te gedenken. Hoe ontzettend verdrietig deze situatie ook is, ze zijn ouders geworden en mogen net als elke andere ouder trots zijn op hun kindje. Ik blader het boek door en ik voel de tranen komen. Het is mooi maar ook heel confronterend. Mijn kindje is nu ongeveer net zo groot en zit veilig in mijn buik. Ik heb de 20 weken echo al achter de rug en onze baby ziet er heel gezond uit. Dit is zo oneerlijk! De tranen krijg ik lastig weggeslikt en juist zij probeert me te troosten. Het is de omgekeerde wereld, ik schaam me en verman me.

Uit deze nare periode komt wel iets positiefs. Het contact tussen haar en mij is intensiever, van sporadisch naar wekelijks. En daar hecht ik heel veel waarde aan. Ze is een topper.

Voor jou, lieve Naïma, en je mooie dochter