Ineens zit ik er weer middenin. Ruim 1,5 jaar geleden eindigde mijn zwangerschap plotseling heel anders dan ik gehoopt had. Je kunt het hele verhaal hier volgen, van ziekenhuisopname tot nu. Deze gebeurtenis heeft een grote invloed op mij gehad, lichamelijk en geestelijk, en beïnvloed mijn leven nog steeds. Ik heb m’n verhaal nog nooit zo in detail verteld en dat is best spannend. Want wat doet het met mij nu alles weer zo dichtbij komt? Ik kan het nu vertellen zonder in huilen uit te barsten, maar ik zal het waarschijnlijk nooit kunnen vertellen zonder tranen in mijn ogen. En dat hoeft ook niet. Zwanger zijn, bevallen, de kraamperiode, het is een hele heftige tijd. Zelfs als alles helemaal goed verloopt. Voor vrouwen die Pre-eclamspie en/of HELLP hebben gehad, is deze periode heftig in het kwadraat. Zelf ernstig ziek zijn en je zorgen maken om de gezondheid van je kindje. Dat vergeet je nooit meer. Maar zoals de spreuk het zo mooi zegt, als je met de tijd mee beweegt heelt het wel de meeste wonden. Stil blijven staan in de tijd helpt je niet verder. Maar je moet er wel aandacht aan besteden, het een plekje kunnen geven. Want als je te snel vooruit wilt gaan, komt de klap later. Ik heb op tijd aan de bel getrokken en hulp gevraagd voor mijn verwerking. En ik ben bij mijzelf te rade gegaan, wat heb ik nodig om dit uiteindelijk te laten rusten. En stap voor stap heb ik ze allemaal afgevinkt. Bijna dan, want mijn verhaal hier vertellen, dat is de laatste stap. Moet je dat willen delen?, kun je misschien denken. Is het niet te persoonlijk? Ja, het is heel persoonlijk maar ik wil het ook graag vertellen. Om vooral alle vrouwen die een bevallingstrauma hebben meegemaakt, op welke manier dan ook, een hart onder de riem te steken. Om te laten zien dat ook hun verhaal er mag zijn. En we moeten het kunnen vertellen, want juist dat helpt bij de acceptatie en verwerking. De eerste stap om vooruit te kunnen.