Het was weer even stil hier. Dit keer niet vanwege een vakantie maar omdat ik er gewoon echt geen energie voor had. Maar er is wel veel gebeurd, good and bad. Er werd weer een prachtig kindje geboren bij naaste vrienden, m’n zoontje had z’n eerste tand door z’n lip, manlief en ik vierden onze leren bruiloft (3 jaar gelukkig getrouwd), ik yogade samen met een vriendin in een boekenwinkel (heel speciaal), mijn oudste nichtje mocht een poesje uitkiezen in de zwerfkattenopvang, de muggenbeet van mijn man transformeerde in een vervelende slijmbeursontsteking en een goede vriend bracht helaas heel vervelend nieuws over z’n vader (weer die rotziekte). Lees verder →

Dat was ik de afgelopen tijd gewoon helemaal vergeten: I am mine, ik ben van mezelf. Na onze vakantie was ik het zelfs even helemaal kwijt. Mijn hersenen leken geblokkeerd en mijn lijf wilde niets meer. Er moest een wildvreemde aan te pas komen die me weer een heldere blik gaf. Ik ben van mezelf, dit is mijn leven en ik laat me niet zomaar een kant opsturen die ik zelf eigenlijk helemaal niet op wil gaan. Dus hoofd omhoog en borst vooruit, here I come. Lees verder →

Een quote die verdrietig van start gaat maar hoopvol eindigt. Ja, hij klinkt misschien wat weemoedig en niet op z’n plaats in een tijd waarin een groot deel van Nederland vakantie viert. Maar voor mij is hij daardoor juist heel erg van toepassing. Mijn vakantie zit er weer op en het was hier dan ook een paar weekjes stil. Nu kan ik rustig terugkijken. Lees verder →

Tja, het is zo’n week. Zo’n week waarin het ten eerste elke dag regent. Het is vandaag juli maar het lijkt wel herfst. Zo’n week waarin je een nogal vervelende ontdekking doet die je toekomst drastisch kan gaan veranderen. Zo’n week waarin je schildklier en de bijbehorende medicijnen nog steeds geen match zijn, met allerlei lichamelijk klachten tot gevolg. Zo’n week waarin Portugal in de kwartfinale wint met strafschoppen, terwijl je zo had gehoopt dat Polen naar de halve finale zou gaan. Tja, zo’n week is het dus. Lees verder →

“…Bermuda, Bahama, come on pretty mama…”. Zing gerust hard op mee, dat doe ik namelijk al de hele week. Op de favoriete radiozender van mijn man komt Kokomo dagelijks voorbij of zo lijkt het in ieder geval voor mijn gevoel. Ik krijg het niet meer uit m’n hoofd dus heb ik het maar gezien als een teken: dit lied moet het nieuwe onderwerp worden voor mijn krijtbord. Lees verder →

Het zal je vast niet ontgaan zijn, het EK in Frankrijk is afgelopen weekend begonnen en WIJ zijn er niet bij. WE waren niet goed genoeg in de kwalificaties en dan mag je dus niet mee doen, zo werkt het spelletje. Over wiens schuld dat is zijn de meningen verdeeld, de vinger wordt vooral gewezen naar de KNVB. Maar eigenlijk doet ’t er ook niet toe. Lees verder →

Als ik aan een rondje fietsen denk, dan hoor ik dit nummer van de Drentse band Skik in mijn hoofd. Degenen die de bijbehorende muziekvideo van het nummer Op Fietse kennen, zullen misschien wel begrijpen waarom. En ik heb nou eenmaal een zwak voor de mondharmonica. De schuld van m’n vader, die Neil Young en Bob Dylan er met de paplepel in goot. Die 2 waren vast ook een inspiratiebron voor frontman Daniël Lohues die na Skik solo verder ging onder zijn eigen naam. Lees verder →

Een quote van de eigenzinnige kunstenaar Henri Matisse. In het Frans klinkt ie het mooist maar mocht je net als ik niet zo’n ster zijn in deze taal, komt hier de Engelse vertaling: There are flowers everywhere for those who want to see them.
Ik zorg er wel voor dat ik ze zie, bloemen. Elke week zet ik enkele vazen en vaasjes neer in huis. Vooral in de woonkamer, want daar breng ik de meeste tijd door. Ik word er blij van en ik kan er m’n creativiteit in kwijt, voor mij geen kant en klare boeketten. Ik geniet ervan om de mooiste bloemen uit te kiezen en ze thuis zelf te schikken. Nooit gedacht dat ik net als mijn moeder daar zo mijn ei in kwijt zou kunnen. Zo zie je maar, de appel… Lees verder →

Een zin die regelmatig wordt uitgesproken in dit huis. Deze week sta ik extra stil bij hoeveel ik van ze hou. ‘Ze’ zijn mijn 2 rotsen, een grote en een kleine, mijn 2 mannen. De kleine ging deze week voor het eerst logeren bij opa en oma omdat de grote en ik een trip naar Maastricht voor de boeg hadden. Lees verder →

Doseren, balans, geduld. Het zijn 3 punten die me op dit moment bezig houden. Ik wil geen slak meer zijn. Ik wil een cheeta zijn. Ik heb een glimp van de top gezien maar hij is weer uit het zicht en lijkt verdomd ver weg. En dat frustreert me. Maar goed, ik moet dus leren doseren en proberen een balans te vinden in mijn leven. Grenzen aangeven is een mooi 4e punt. Ik ga er te vaak over heen. En waarom eigenlijk? Ik heb er namelijk alleen mezelf en de 2 belangrijkste personen in mijn leven mee. Ik moet m’n eigen tempo bepalen en niet te snel willen gaan. Slow pace at first. Lees verder →