Another point of view
Terwijl bij mij het licht uit gaat is bij N. het licht fel aan. Hij is bij de geboorte aanwezig en op mijn verzoek vertelt hij zijn verhaal. Lees verder
Chalk Talk * 31
….Laat maar waaien, de carnavalskraker van Pater Moeskroen. Het zit er weer op, het grote feest is weer voorbij. En hoewel ik bij de aftrap in m’n geboortedorp (een week voor de officiële 5 dagen) gezellig stond te hossen met zoonlief (zo’n traditie moet je met de paplepel ingieten), moest ik afgelopen weekend verstek laten gaan. Geveld door de griep, wederom. Lees verder
Chalk Talk * 30
Ineens zit ik er weer middenin. Ruim 1,5 jaar geleden eindigde mijn zwangerschap plotseling heel anders dan ik gehoopt had. Je kunt het hele verhaal hier volgen, van ziekenhuisopname tot nu. Deze gebeurtenis heeft een grote invloed op mij gehad, lichamelijk en geestelijk, en beïnvloed mijn leven nog steeds. Lees verder
Help, help, HELLP!
Het is maandagochtend en de eerste controle zit er alweer op. Tot nu toe lijkt ons kindje helemaal nergens last van te hebben. Genoeg beweging en een goede hartslag. Ik voel me ook nog steeds redelijk, wel wat vermoeid. Maar ja, ik heb dan ook 2 gebroken nachten achter de rug. Het klinkt misschien heel gek, maar ik maak me op dit moment eigenlijk helemaal geen zorgen over de baby. Ook niet om mezelf trouwens. En ook al wordt me toch regelmatig ingeprent dat ik echt ziek ben, zo ziek voel ik me niet. Ik lig wel de hele tijd op bed en ben sinds de opname niet van mijn kamer geweest. Het eten is hier trouwens erg goed geregeld, volop keuze en ook nog lekker. En op mijn afstandsbediening zit zelfs een speciale knop voor de roomservice, niet te verwarren met de knop voor hulp. Nog voor het ontbijt krijg ik weer een controle en wordt er ook weer bloed geprikt. Het ballonnetje wordt er uitgehaald, zo’n 2 cm ontsluiting. Ik mag nu rustig gaan eten en straks als de rondes gedaan zijn, gaan ze m’n vliezen breken. Geen idee hoe ze dat gaan doen, best spannend. Door het magnesiuminfuus lijkt het alsof ik soms in brand sta, best een gemeen goedje. Maar de tv en N. bieden wat afleiding.
Voor ik het weet is ze er alweer, de verloskundige. De bloeduitslagen zijn binnen en m’n waardes gaan toch wat achteruit. De Pre-eclampsie is overgegaan in het HELLP-syndroom. Er zal vandaag nog vaker getest gaan worden, meer bloedprikken dus. Jeeh! Lees verder
Forever after
Change of plans
Het is stil en leeg op de parkeerplaats van het ziekenhuis, maar het is dan ook zondagmorgen 8.00 uur. We parkeren bij de ingang en daar staan we dan in de lift; N. en ik en het blauwe teiltje. Aangekomen op het Moeder & Kindcentrum worden we gelijk opgevangen door 2 verpleegsters en naar een kamer begeleid. Ze hebben na het telefoontje van N. al een vermoeden maar testen moeten dat eerst bevestigen. Lees verder
Into the woods
Chalk Talk * 29
De eerste maand van 2017 kunnen we afvinken, bye bye januari. We sloten em hier goed af met een voorhoofdsholte ontsteking en de waterpokken. Na een week flink verkouden te zijn geweest, dacht ik wel aan de beterende hand te zijn. Maar niets bleek minder waar, het ergste moest nog komen. Lees verder
Cruel Summer
Het is juli en we hebben er net een paar bloedhete dagen opzitten. Ik trek het slecht en probeer me zo rustig mogelijk te houden. N. heeft een hele opstelling voor me gemaakt in de tuin in de schaduw. Ik voel me alleen net een walrus en kom amper meer omhoog als ik lig. Dus verhuis ik mezelf maar naar binnen op de bank. M’n benen zijn erg opgezet en doen pijn, m’n voeten zijn onherkenbaar. Lees verder
Turn that frown upside down 