Terwijl bij mij het licht uit gaat is bij N. het licht fel aan. Hij is bij de geboorte aanwezig en op mijn verzoek vertelt hij zijn verhaal.

Zo, eindelijk een keizersnede. Wat een opluchting na zo’n emotionele dag, it’s out of my hands. De verpleegkundige die me meeneemt geeft aan dat ze de papa-begeleider is en dat ze me aan het handje gaat nemen. Heel fijn na zo’n vermoeiende dag. We trekken het operatie tenue aan en maken nog een praatje. Ze maakt nog een grapje dat ik iets meer praat dan de moeder.
Als we de OK binnenkomen zie ik gelijk wat er aan de hand is: afgeplakte ogen = narcose. Gelukkig, is mijn eerste gedachte want het is hier alles behalve gezellig. De verpleegkundige moet zich verantwoorden bij de chirurg waarom in hemelsnaam de vader in de OK staat. Wat een botte lul maar hij past prima in deze koude en nare omgeving. Ik laat het gelijk van me afglijden, ik ben hier met een missie. Nu mijn vrouw er niet bewust bij kan zijn, is mijn vaderrol het allerbelangrijkste. Zo hebben we het afgesproken en zelfs vastgelegd in ons geboorteplan. Ik blijf dus. Ze verspillen geen tijd en beginnen met snijden. Binnen no-time wordt er een slapende Gremlin omhoog gehouden. Tijdens mijn gejuich vraagt de chirurg kortaf of ik het geslacht niet wil weten. Doe maar, is mijn antwoord, en hij vouwt de beentjes open: it’s a boy!. Op dat moment begint hij keihard te huilen, daar wachtte ik toch eigenlijk op. Yes! De verpleegkundigen maken hem schoon en na het ceremonieel doorknippen van de navelstreng voeren ze in mijn bijzijn wat reflex testjes uit, dat zit wel goed. Nog snel even een kusje op het voorhoofd van m’n vrouw en daarna rijden de verpleegsters en ik de baby in een couveuse door de gangen, op weg naar onze kamer. Ik wordt verzocht m’n shirt uit te trekken en plaats te nemen in een stoel. En dan krijg ik een plakkerige baby, mijn kersverse zoon, op m’n borst. Vrij indrukwekkend, dit moment. Maar ook heel eenzaam en alle emoties passeren de revue.  Anderhalf uur later wordt eindelijk mijn vrouw weer binnengereden, meer dood dan levend. Ons avontuur als ouders is begonnen, maar wel heel anders dan we gehoopt hadden.